Blader door categorie Maatschappij
Maatschappij

Beste ondernemer

Ik hoop dat het jou goed gaat. Op de eerste plaats met je gezondheid en met die van je naasten.

Daarnaast hoop ik dat het je bedrijf goed gaat, dat is tenslotte jouw boterham. Misschien heb je het nu extra druk en werk je je een slag in de rondte en klap je stiekem in je handjes. Je verdient meer dan ooit en floreert. De Corona Crisis gaat volledig aan je voorbij. Ja natuurlijk lees je de dagbladen en volg je het nieuws, maar daarna ga je weer snel over in de waan van de dag. Of sta je toch wel even stil bij die ondernemers die het nu zwaar hebben, en bedenk je hoe je daar een steentje aan kunt bijdragen?

De vitale beroepen maken overuren, en worden meer gewaardeerd dan ooit. Gelukkig, het was wel eens anders. Jarenlang hebben ze moeten schreeuwen om aandacht en werden ze onderbetaald. Die aandacht verdienen ze al veel langer, maar dat zal vanaf nu toch wel anders gaan worden? Of gaan we straks weer op de oude voet verder als de nood niet meer aan de man is?

Misschien is jouw bedrijf zwaar getroffen  en ligt het helemaal stil. Een drama waar je je zelfs als meest gewiekste ondernemer niet tegen kunt  wapenen. Want al gingen de zaken heel goed, een buffer droogt snel op als er niets binnenkomt, de personeelskosten doorgaan en orders niet betaald worden. Je creatieve eigenschappen worden aangeboord om te overleven.

Je denkt en overdenkt. Je leeft mee met de zieken, beschermt je team. En je ziet bedrijven doorgaan alsof het nooit anders is geweest. Maar intussen verandert de tijd. En juist die ondernemer die nu tijd heeft om te denken realiseert zich dat we nog allemaal op eilandjes zitten.

We hebben ondernemersverenigingen om elkaar te versterken, alhoewel ik daar zeker de diepte in mis, zo blijkt nu weer. Want gaat het niet om elkaar te helpen, te versterken? Of is het ieder voor zich?

Ja, ik ben een ondernemer in hart en ziel die geraakt wordt.

Financieel, maar misschien nog wel meer emotioneel. Waarom? Omdat ik een enorme gun factor mis. Iedereen moet elkaar in deze tijd helpen, maar doen we dat ook?

Wat zou je nodig hebben van mijn bedrijf? Ik begrijp dat je dat niet weet, want daar heb je jezelf nooit in verdiept. We zouden een toegevoegde waarde kunnen zijn, tenzij je niet goed voor jezelf wilt zorgen. En zo zijn er talloze bedrijven die iets te bieden hebben, om elkaar te steunen én een win-win te creëren. Zodat we niet de bedrijven in het buitenland steunen, maar die jou aan het hart gaan.  Er is nog teveel eenrichtingsverkeer, we gaan nog veel te veel vreemd.

We houden rekening met onze omgeving, althans dat proberen we. Elkaar een boterham gunnen. Beter een goede buur dan een verre vriend. We sponsoren de verenigingen in de dorpen, we bieden werkgelegenheid en bedrijvigheid in de kernen. We maken ons hard in commissies. Maar nu is het anders, en wat mij betreft blijft het anders en krijgen we meer betekenis in onze economie. Een toegevoegde waarde, die goed voelt. Goed doen door het goed te doen met een maatschappelijke betekenis.

En ja, zoals altijd ben jij als ondernemer het voorbeeld voor de consument. Want wij kunnen wel schreeuwen dat we goed zijn, maar van een ander nemen ze het beter aan. En goed voorbeeld doet volgen, weet je wel?

Gaan we voor toegevoegde waarde en sociale impact, om bij te dragen aan een veranderde maatschappij? Of blijven we onze kop in het zand steken voor wat er nog meer niet goed gaat dan het virus? Het kan ook jou zomaar raken.

Keer op keer worden we wakker geschud om ervan te leren. Bewustwording en aandacht voor je naasten, want alleen samen kunnen we de wereld mooier maken. Dat is de diepgang die er moet komen. Zoals we van elke crisis leren, zal hier de samenleving van leren. Een groepje tenminste. Bij dat groepje wil ik horen. Daarom ben ik wederom in een Commissie gestapt die zich hier hard voor maakt, waarover binnenkort meer.

Ik deel graag de geweldige column van Sander Schimmelpenninck nogmaals.

Annelies

Maatschappij

Betekenis is wat gelukkig maakt

Het voelt onheilspellend, zelfs dreigend hier in het epicentrum van de Corona Crisis. Om me heen hoor ik de verhalen van mensen die besmet zijn of eraan zijn overleden. De verpleging die het loeizwaar heeft en geen verlof mag opnemen. Zoals de directeur van Ziekenhuis Bernhoven zegt: “Het is niet voor korte duur, we hebben een lange adem nodig” dus we zijn er nog lang niet. Het ergste moet nog komen. Het zijn niet alleen de ouderen, ook de jongeren raken besmet.

Mensen zijn onrustig en angstig, kinderen krijgen dit mee en proberen het ‘goed te maken’ door iets liefs te doen, zoals een kaartje naar eenzame ouderen. Wat zullen er veel eenzaam en verdrietig zijn. Geen knuffel, geen bezoek.

De juf van school belt hoe het gaat en of de leeropdrachten lukken. Af en toe een rondje buiten fietsen om energie kwijt te raken, en verder alleen onder de volwassenen. Met vriendinnetjes of vriendjes spelen is er niet bij. Ze weten al veel over het Corona Virus, meer dan je een kind zou gunnen. Dit vergeten ze hun leven niet meer.

Na een eerste hamsterpoging en ‘ieder voor zich’ zie je geleidelijk een verandering in de mensen voltrekken. Ze worden begripvoller naar elkaar. Opeens gaan ze anders denken, willen een ander helpen en kijken hoe ze kunnen steunen. Jaloersheid valt weg, individualisme valt weg en plotseling komt er een enorme gunfactor vrij die voorheen niet mogelijk leek.

We zoeken de stilte op en we denken en praten met elkaar. Aan spelletjes ben ik  nog niet toe, daarvoor is het nog te vroeg. Die tijd komt hoop ik straks, als de rust is weergekeerd en we de balans opmaken. Het verdriet delen over mensen die ons ontvallen zijn. Als we  weer opkrabbelen en kijken wat er van de economie over is, want ook na de Corona Crisis is er weer een leven en de economie onze boterham.

Betekenisvol ondernemen

Dan moeten we vooral met bovenstaand gedachtengoed in ons hoofd weer op gaan bouwen. Voorgoed anders. Beter, met de harde lessen die we dan hebben geleerd.

Wat de gevolgen gaan worden kan niemand nog overzien. In mijn situatie kijken we per dag. Elke dag prijs ik me dankbaar dat we gezond zijn.

Daarna loop ik naar mijn Medi Spa wat gesloten is voor behandelingen. Elke dag komen er enkele personeelsleden om afspraken af te zeggen en onze gasten telefonisch te woord te staan. We brainstormen en zijn online actiever. We worden inventief en de creativiteit in de werknemers ontwaakt.

Ik voel me verantwoordelijk voor mijn werknemers, maar in deze crisis is iedereen verantwoordelijk. Hier is geen enkele ondernemer tegen opgewassen. Dit valt niet onder een ondernemersrisico, zoveel is duidelijk. Ik voel me verantwoordelijk als distributeur naar onze accounts in Nederland en België, ook voor hen hoop ik dat het goed gaat, en probeer hen op alle mogelijke manieren te steunen. Samen sta je sterker.

In de ochtend werk ik aan mijn bedrijf, in de middag ga ik wandelen en ruim ik oude of overtollige ballast op. Op de een of andere manier geeft dat rust, en gaandeweg komt er ruimte in mijn hoofd.

Ik zie mogelijkheden voor straks. Ik denk vooruit, en zie iets moois ontstaan. Bewustwording brengt je verder. Een pad wat ik enkele jaren geleden ben ingeslagen. Dit is het pad van betekenis. Deze visie klopt met de economie van de toekomst die feitelijk nu is begonnen; de Betekenis Economie. Dit economische tijdperk is de vierde economische revolutie in de geschiedenis van de mensheid. Na de Agrarische, Industriële en Kennis economie. De behoeften van mensen, millenials in het bijzonder,  hebben zich door de jaren heen ontwikkeld. Ze reiken verder dan primaire behoeften maar ook verder dan persoonlijke groei en presteren. Mensen willen goed doen en van betekenis zijn.

Hier staan bedrijven op die een positieve impact willen maken, met producten en diensten die mensen gezond en gelukkig maken. Bedrijven waar mensen graag willen werken, omdat ze hieraan willen bijdragen. Die groei niet meer zien als doel maar als middel voor positieve impact, met een gezonde winst als resultaat. Waarin een maatschappelijke vooruitgang gerealiseerd wordt met betekenisvolle producten en diensten.  Bedrijven die niet  het gat in de markt, maar het gat in de maatschappij zoeken.

Daar ligt ook mijn drijfveer.

Ik wil iets betekenen voor onze branche, om de beautyspecialisten en hun bedrijven succesvoller te maken op bovenstaande manier. Waarom? Noem het passie, noem het pijn, ik heb het beide ondervonden in mijn eigen onderneming. Ik wilde en wil onze consument gelukkiger maken en beter in hun vel laten zitten. Medi Spa fungeert mede als een Experience Center, en daar zien we de resultaten waar we naar toe zijn gegroeid. Een bedrijf met een goed opgeleid team, werkend vanuit een holistische gedachte en met pure en effectieve handelingen, wat zeker met wellness kan samengaan.

Een gezonde huid & lichaam en een gezonde planeet als basis van geluk en succes

Dit is het pad wat ik heb  geplaveid en waar ik vele specialisten wil ontmoeten en begeleiden, om samen naar een betekenisvolle business te groeien met een grote maatschappelijke meerwaarde. (geluk). Waar we met aanraking en persoonlijk contact weer in balans komen, want hoewel het geen vitaal beroep is, is het essentieel voor mensen. We kunnen niet zonder.

Dromen moet je houden en doelen en een drijfveer zijn belangrijk. Maar eerst gaan we vechten, samen met jou om te overleven en het verschrikkelijke virus proberen de kop in te drukken.

Wat mij betreft gaat vandaag de Lock Down in werking. Gaan we nadenken en starten we straks samen opnieuw op, als het zo mag zijn. In de iets minder materialistische maar veel meer betekenisvolle wereld.

Het ga jullie goed

Annelies

Maatschappij

Angst is een slechte raadgever

De reacties van mensen op het Corona virus is bijna bizar te noemen. Een kat in het nauw maakt nu eenmaal rare sprongen.

Ons zo veilige Nederland staat volledig op zijn kop. Het ‘alles onder controle’ gevoel is weg. Ondanks de wetenschap, onze intelligentie en moderne technologieën zijn en blijven wij mensen slechts een nietig stipje in het heelal.

We hebben onszelf een machtige positie toegeëigend, machtiger dan we in werkelijkheid zijn.

Toevallig, of misschien ook niet, ben ik het boek aan het lezen: ‘De meeste mensen deugen’.

Het verband?

In dit boek worden wetenschappelijke onderzoeken opnieuw aan het licht gesteld, om te kijken hoe mensen van nature reageren en anticiperen op hun omgeving en situaties. Het gedrag wordt opnieuw ontleed, en wat blijkt?

We zijn slimme wezens, maar van oorsprong niet slimmer dan de apen. Waarin wij wel uitblinken, is het feit dat we zeer leergierig zijn en altijd meer willen weten om beter te worden dan gisteren. We zijn volgzame kuddedieren, en vooral ten tijde van nood zeer eensgezind. We kunnen enorm goed samenwerken met ‘onze eigen groep’, de groep waarmee we ons verwant voelen.

Een belangrijke menselijke eigenschap is veerkracht. Wij mensen blijken enorm veerkrachtig en dat vind ik het enige mooie aan deze hele benarde situatie. De openheid, betrokkenheid en toegankelijkheid van mensen vind ik bijzonder en hartverwarmend. Voor even lijken we één te zijn.

We zijn daarentegen super alert op negatief nieuws, het beschermde ons immers in de oertijd om te vluchten of vechten en te overleven. We steken elkaar aan, letterlijk en figuurlijk. Letterlijk met het Corona virus en figuurlijk met ons na-aap gedrag. We zaaien paniek en regeren vanuit angst. Dat dat niet werkt zouden we inmiddels toch moeten hebben geleerd, maar niets is minder waar.

De ernst van de situatie

We moeten zeker de ernst van de situatie onder ogen zien, elkaar helpen zoveel we kunnen. Maatregelen treffen die reëel zijn. Maar vooral ook de rust proberen te bewaren, in oplossingen te denken én van de nood een deugd maken.

De Media is belangrijk, maar maakt ons evengoed gek. En de mensen die zeuren dat een vakantie door hun neus geboord wordt, zou ik willen vragen alles even in perspectief te zien.

De Economische gevolgen

Ik denk terug aan een passage uit het boek, over hoe vredig het leven was voordat de landbouwrevolutie begon. Mensen hadden geen bezittingen en hoefden zich daarover ook geen zorgen te maken. Ze waren enkel gericht op hun naasten en zichzelf. Wij hebben onszelf in een wurggreep gemanoeuvreerd, zijn afhankelijk geworden van de economie én blijven uiteindelijk nog steeds kwetsbare wezens.

De tijden zijn veranderd, niet alleen onze gezondheid maar ook de economie speelt een grote rol

Ik hoop dat werknemers zich even verantwoordelijk voelen en gedragen als hun werkgevers. Want een ramp als deze treft iedereen. Het kan niet zo zijn dat werkgevers hier het volledige risico dragen. Een gun factor van de consument speelt eveneens een rol, door hun aankopen bij de kleine of lokale ondernemer te doen.

Door krachten te bundelen kan er in de periode dat alles even stil komt liggen (en daar ben ik bang voor, niet angstig;) dan moeten we inventief worden. Zo handelen dat we de opgelopen schade straks snel kunnen inhalen.

Denken in mogelijkheden en oplossingen

De tijd die over is kan benut worden om aan het bedrijf te werken. Het volgen van online trainingen, het bedrijf en concept onder de loep nemen, brainstormen, wat kan er beter? Allerlei dingen waar we normaal gesproken niet aan toekomen, en juist de mensen van de werkvloer kunnen met lumineuze ideeën komen.

Elke bedreiging vormt een kans. Er zijn meer recessies geweest waar we uiteindelijk altijd weer uitkwamen, zij het niet altijd zonder kleerscheuren maar wel wijzer.

Een ding is zeker, we hebben elkaar nodig. Je kunt jezelf niet aan je haren uit het moeras trekken, dat moet je samen doen.

De vraag is dan ook; ‘Wat kunnen we nu doen waar we straks de vruchten van plukken?’ Laat je creativiteit werken. Een echte ondernemer komt in moeilijke tijden bovendrijven. Zoek mensen op die je energie geven en waar je van kunt leren. Want daar zijn we toch zo goed in?

Ook onze branche (beauty) wordt hierdoor geraakt en ik beluister paniek. Maak elkaar niet bang maar bedenk hoe we er samen uit kunnen komen, met een positieve mindset. Want angst heeft nog nooit iemand verder geholpen.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

We komen er hoe dan ook sterker uit, we leren ervan. Ontdekken nieuwe medicatie. Het kost echter ook levens. Hoe erg ook, veel ziektes kosten levens, al wordt daar iets minder uitgebreid over gesproken.

Het kost kruim, er worden altijd mensen de dupe, wat inherent is aan het leven. Overleven de sterken, of is het een kwestie van geluk?

Of we nu arm zijn of rijk, jong of oud, het treft ons allemaal. We kunnen er niet voor vluchten of het ontlopen, zelfs niet met het hamsteren van wc papier.

Voor even zijn we allemaal gelijk. De koning en de notaris, de bouwvakker en de stratenmaker en beseffen we weer hoe betrekkelijk alles is. Wat werkelijk waarde heeft. We raken weer de kern en vragen ons af waar we allemaal mee bezig zijn.

Veerkracht

Ik wens iedereen veel gezondheid en steun aan allen die het nodig hebben, dat is wat nu telt. Dat iedereen op welke manier dan ook haar steentje bijdraagt.

Straks pakken we de draad weer op, lijmen we de brokstukken weer aan elkaar en gaat dit de geschiedenis in als het snelst verspreidende virus ooit die de wereld op haar grondvesten deed schudden.

Ik geloof dat we naar elkaar toe kunnen groeien in deze crisis, dat het ook iets goeds brengt.

“Laten we vandaag op afstand blijven, om elkaar morgen nog sterker te omarmen”

‘Giuseppe Conte’
Maatschappij

Een diepe buiging voor de verpleging

De afgelopen weken heb ik veel tijd in het ziekenhuis vertoefd, een plek waar je liever niet hoopt te zijn. Behalve de geboorte van een baby is het meestal geen blijde gebeurtenis waarom je er belandt.

In mijn geval was ik er voor, wat ik toen niet wist, de laatste weken van het leven van mijn schoonmoeder.

Natuurlijk wist ik dat de verpleging hard moet werken, en dat ze onderbetaald werden of worden. Wat mij betreft verdienen ze zeker meer, maar mijn respect is nog meer gestegen.

Ze moeten constant schakelen, zich aanpassen en improviseren. Zich inleven in de patiënt en daarop anticiperen, steeds de beste keuze maken tussen herstel en kwaliteit.

Ze moeten meer hollen dan dat ze kunnen stilstaan en soms het onmogelijke mogelijk maken. De ongeregelde werktijden doen daar nog een schepje bovenop. Dan heb ik de nascholing nog buiten beschouwing gelaten.  

Ik heb het nu van dichtbij meegemaakt, heb hen gadegeslagen, vele gesprekken met ze gevoerd en ben ervan onder de indruk.

De arts heeft het druk, maar de verpleegkundige moet het complete verhaal rondbreien. Zonder excuus constant aanpassen aan de situatie. Tijd of geen tijd.  

Aan alle kanten wordt er aan ze getrokken.

De mobiel tussen de oren en de schouder geklemd, onderwijl een infuus vervangend. De bel van de patiënt die voor de zoveelste maal verschoond moet worden. De zware handelingen van tillen en verleggen. Het inlezen in de gegevens nadat je uit je bed gebeld wordt en de draad moet oppakken waarvan je het begin niet kent.

Door de doorlopende bezoekmogelijkheden die zijn ingesleten, worden ze de hele dag omringd of verstoord door familieleden die aandacht opeisen en die niet altijd even vriendelijk of begripvol zijn. Het is meer een hotel dan een ziekenhuis, waar ‘bijna alles kan’ om het de patiënt en haar naasten zo aangenaam mogelijk te maken.

Wat me het meeste raakte was de empathie van de verpleging en hoe ze met emotie omgingen.

Want hoe je het ook went of keert, we blijven allemaal mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk empathisch zijn, anders zouden ze dit vak niet kunnen uitoefenen.

Maar wat denk je van thuiskomen na een avonddienst met veel calamiteiten, na een medische handeling die niet goed ging of iemand die overlijdt en dat dan naast je neer moeten leggen? Of dat je keihard door moet zetten terwijl je ziet dat de patiënt pijn heeft? Niet te doen zou je zeggen, maar ze moeten en kunnen het. 

Al doen ze het beroepshalve, het blijven ook allemaal mensen, waarbij bepaalde personen of situaties hen meer zullen aangrijpen. Ook al leren ze dat natuurlijk gedurende de jaren naast zich neerleggen voor zover dat mogelijk is.  

De lieve en begripvolle aandacht en het luisterend oor naar de patiënt en niet te vergeten haar of zijn familieleden maakt hen behalve een verpleegkundige een halve psycholoog. Ook ik ben van de vele vragen, zij het met een groot begrip en respect voor de verpleging. Ik wilde ze zeker meehelpen en niet in de weg staan, maar ook het allerbeste voor mijn schoonmoeder.

Ik was verbaasd dat ze ondanks de hoge werkdruk de tijd namen om me een kop koffie te komen brengen, terwijl ik die best zelf kon halen, en bij me kwamen zitten om te praten over mijn onrust.

Tegelijkertijd is dat waarschijnlijk ook de zingeving van hun vak, wetende dat ze erg veel voor mensen betekenen. Wat zouden we zijn zonder hen?

Mijn schoonmoeder heeft het ondanks de zeer adequate en liefdevolle verpleging en verzorging niet gered. De emotie die ik bij de verpleegkundige zag na haar toch vrij onverwachte overlijden ontroerde me. Ze blijven mensen met gevoelens en empathie, die ze ook bij persoon met een respectabele leeftijd voelen.

En als hun dienst er weer op zit moeten ze dit ‘voorval’ loslaten om hun rugzak niet te zwaar te laten worden.

Mijn schoonmoeder die voor haar 88e verjaardag nog nooit in een ziekenhuis gelegen had, was dankbaar voor de fijne verpleging en sprak dat ook uit met een dank je wel na iedere handeling.

Samen bespraken we dat dit toch wel een van de zwaarste beroepen is die je je kunt voorstellen, op fysiek en emotioneel gebied.

Dit respect toon ik dan ook graag op deze manier. Een diepe buiging voor de verpleging!