Blader door maand januari 2020
Business

Ten koste van wie?

Al jaren is de beautybranche volop in beeld, zowel positief als negatief.

Positief omdat de branche niet meer weg te denken is uit onze maatschappij en een prominente rol heeft gekregen. Er is niets mis mee om jezelf goed te verzorgen, daar zijn we ons van bewust.

Negatief omdat heel veel personen dan dollartekens in hun ogen gaan zien en denken een graantje mee te pikken om snel geld te maken. Tel daarbij op dat het een vrij beroep is wat iedereen mag uitvoeren en het hek is van de dam. Het imago wordt geschaad, want hoe herkent de consument de echte Professional?  

Ongeschoolde, niet capabele personen gaan behandelingen geven waar veel ellende door ontstaat. In een achterkamer, met apparatuur van Ali Express of van een leverancier die allang blij is dat hij er weer een verkocht heeft. En zo stapelen de problemen op, waar uiteindelijk de consument de dupe van wordt.

Heel jammer is ook dat de gehele beautybranche hier nadeel van ondervindt. Medici, Overheid en Media duiken hierin, wat logisch is. de veiligheid van de consument moet te allen tijde voorop staan.

Te vaak worden consumenten om de tuin geleid, of verleid met mooie praatjes en beloftes. Met reclames en statements worden ze over de streep getrokken en trappen zo met open ogen in de val van beloftes die niet waargemaakt (kunnen) worden.

Het is mens eigen om het eigen voordeel te omarmen.  En als de slimme marketing dan net in weet te spelen op jouw zwakke plek dan zwicht je daarvoor. Want als het zo gemakkelijk kan, waarom dan niet? De prijs maakt het dan nog extra aantrekkelijk en de drempel is overwonnen. Als het er zo aantrekkelijk uitziet, dan kun je dat toch niet negeren?  De korte termijn beloning is in dat geval wat telt.

Toen er plotsklaps een keten van ontharingsklinieken uit de grond gestampt werd, moesten wij praten als Brugman om de consument te overtuigen dat we met zeer professionele (en kostbare) apparatuur, gekwalificeerd en zeer ervaren personeel werken én een ongekende service bieden. Gelukkig bleef een groep het vertrouwen in ons houden en bleef,  maar een even grote groep koos eieren voor haar geld. Het resultaat laat zich raden, ze kwamen bedrogen uit. Met alle gevolgen van dien. Gedesillusioneerd komt deze consument alsnog naar ons toe. Bovenstaande bedrijven zijn dan al met de horizon vertrokken of hartstikke failliet verklaard.  

Het lijkt echter te mooi om waar te zijn, en helaas is dat ook meestal het geval.

De dupe

Wie is er de dupe? Allereerst de consument. Hoe kan die als leek weten dat hij of zij niet eerlijk bejegend wordt? Maar niet de consument alleen, er worden zo namelijk veel bedrijven of producten over één kam geschoren waarbij het vertrouwen wordt geschonden.

Radar

De Medici hebben een mening over behandelingen die risico’s met zich meebrengen. Dat is goed. Het beeld wat ze schetsen is echter niet reëel ten opzichte van veel wel professionele bedrijven. Daarnaast zijn er tal van behandelingen waar wij zelfs beter in zijn of meer kennis van hebben en die dus eigenlijk bij ons thuis horen.  Maar ook daar komt geld en eigenbelang weer om de hoek kijken.

Om hun woorden kracht bij te zetten, lieten ze in het programma Radar enkele vage schoonheidspraktijken in beeld zien, maar verzuimden om onze branche een kans te geven hier een kanttekening bij te plaatsen. Slecht van het programma Radar en zeker niet objectief en professioneel.  Hoeveel artsen maken niet dankbaar gebruik van de schoonheidsspecialist?

Klik op deze link voor de reactie van de ANBOS, branche voor schoonheidsverzorging.

Dan heb ik het nog niet over wat er bij de (cosmetische) artsen niet goed gaat, maar dat terzijde. Dat kan in de doofpot. Gelukkig komen ook hier meer richtlijnen in. Het is immers zo dat de beste leerschool nog altijd de ervaring in de praktijk is, dus als je heel veel van hetzelfde doet dan wordt je daar vast en zeker een kei in. Niet als je dit als huisarts of tandarts erbij doet.

De overheid wil de schade beperken, en wil de schoonheidsspecialiste degraderen tot het smeren van een crème. Ook hier wordt niet objectief gekeken. Is het niet het vrije beroep wat zoveel problemen met zich mee heeft gebracht? Daar hebben wij niet voor gekozen.

De media maakt de consument gek van verlangen naar het maakbare. De overdreven opgespoten lippen en billen. Ze willen zich identificeren met hun voorbeeld, en worden alleen maar ongelukkiger. Hun zelfbeeld wordt alleen maar slechter en mooier worden ze er niet van. Het staat steeds verder van onze natuur af.

Het gevolg

De consument is wantrouwig en onzeker geworden. Ze worden voor de gek gehouden door de hele industrie. De voedingsindustrie heeft hen ziek gemaakt, de farmacie heeft hen aan het lijntje gehouden en de beautyindustrie heeft hen bedonderd of verminkt.

Transparantie en vertrouwen zijn het enige waarmee we de consument kunnen (terug)winnen.Met kennis, authenticiteit en waarheid. Een bedrijf met een gezicht en een verhaal.

En dat juich ik van harte toe.

Laten we weer teruggaan naar de natuurlijke wereld. Daar waar we onze grenzen kennen, maar zeker ook een grote toegevoegde waarde zijn voor de consument in het verbeteren van de huid. Laten we eindelijk eens begrip krijgen voor elkaars talenten en gaan samenwerken.

We hebben allemaal onze eigen skills, jazeker, ook de professionele schoonheidsspecialist.

We hebben elkaar nodig, heel hard nodig. We kunnen elkaar versterken, om de consument eerlijk en oprecht te helpen.

Mijn advies

In tegenstelling tot het kopen van kleding waarmee je, behalve een miskoop, hiervan geen directe schade ondervindt, is dat wat je met je huid en lichaam doet een ander verhaal.

Het is mijn vak, mijn onderneming, mijn branche waarvoor ik spreek. Maar dan wel in alle oprechtheid en vanuit mijn hart.

Eerlijke prijzen voor eerlijke behandelingen. Niet meer en niet minder. Als iets heel goedkoop is, dan kun je er vraagtekens bij zetten, evenals bij een hele hoge prijs. Of je moet bereid zijn om voor een niche te betalen, daar oordeel ik niet over.  

Aan de professional

Weg van de medische stoel is mijn advies, die is niet voor ons bestemd. Ga liever samenwerken met een arts of huidtherapeut. Als je je vak wilt uitoefenen, doe het dan bekwaam en bewust. Ga scholing volgen en durf te investeren. Als je ondernemer wilt zijn, denk dan ook aan de lange termijn. Geld moet een gevolg zijn en geen drijfveer. Er ligt een grote markt voor de consument die behoefte heeft aan een pure aanpak en veel persoonlijke aandacht. En daar is niemand zo goed in als de goed geschoolde beauty professional.

Aan de consument

Laat je voorlichten en je verstand en gevoel spreken. Vraag referenties.

Houd je ogen en oren goed open en neem niet alles klakkeloos aan. Als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook.

Aan Radar

Als ik de visie  “Radar kijkt niet alleen naar de problemen, maar ook naar de oplossing’ lees, dan verbaast me dit ten zeerste.  Hier is niet in oplossingen gedacht, dit ging ten koste van de gehele beautybranche die in een slecht daglicht geplaatst werd, wat ze zeker niet verdienen. Maar gelukkig weten vele consumenten beter.

Maatschappij

Een diepe buiging voor de verpleging

De afgelopen weken heb ik veel tijd in het ziekenhuis vertoefd, een plek waar je liever niet hoopt te zijn. Behalve de geboorte van een baby is het meestal geen blijde gebeurtenis waarom je er belandt.

In mijn geval was ik er voor, wat ik toen niet wist, de laatste weken van het leven van mijn schoonmoeder.

Natuurlijk wist ik dat de verpleging hard moet werken, en dat ze onderbetaald werden of worden. Wat mij betreft verdienen ze zeker meer, maar mijn respect is nog meer gestegen.

Ze moeten constant schakelen, zich aanpassen en improviseren. Zich inleven in de patiënt en daarop anticiperen, steeds de beste keuze maken tussen herstel en kwaliteit.

Ze moeten meer hollen dan dat ze kunnen stilstaan en soms het onmogelijke mogelijk maken. De ongeregelde werktijden doen daar nog een schepje bovenop. Dan heb ik de nascholing nog buiten beschouwing gelaten.  

Ik heb het nu van dichtbij meegemaakt, heb hen gadegeslagen, vele gesprekken met ze gevoerd en ben ervan onder de indruk.

De arts heeft het druk, maar de verpleegkundige moet het complete verhaal rondbreien. Zonder excuus constant aanpassen aan de situatie. Tijd of geen tijd.  

Aan alle kanten wordt er aan ze getrokken.

De mobiel tussen de oren en de schouder geklemd, onderwijl een infuus vervangend. De bel van de patiënt die voor de zoveelste maal verschoond moet worden. De zware handelingen van tillen en verleggen. Het inlezen in de gegevens nadat je uit je bed gebeld wordt en de draad moet oppakken waarvan je het begin niet kent.

Door de doorlopende bezoekmogelijkheden die zijn ingesleten, worden ze de hele dag omringd of verstoord door familieleden die aandacht opeisen en die niet altijd even vriendelijk of begripvol zijn. Het is meer een hotel dan een ziekenhuis, waar ‘bijna alles kan’ om het de patiënt en haar naasten zo aangenaam mogelijk te maken.

Wat me het meeste raakte was de empathie van de verpleging en hoe ze met emotie omgingen.

Want hoe je het ook went of keert, we blijven allemaal mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk empathisch zijn, anders zouden ze dit vak niet kunnen uitoefenen.

Maar wat denk je van thuiskomen na een avonddienst met veel calamiteiten, na een medische handeling die niet goed ging of iemand die overlijdt en dat dan naast je neer moeten leggen? Of dat je keihard door moet zetten terwijl je ziet dat de patiënt pijn heeft? Niet te doen zou je zeggen, maar ze moeten en kunnen het. 

Al doen ze het beroepshalve, het blijven ook allemaal mensen, waarbij bepaalde personen of situaties hen meer zullen aangrijpen. Ook al leren ze dat natuurlijk gedurende de jaren naast zich neerleggen voor zover dat mogelijk is.  

De lieve en begripvolle aandacht en het luisterend oor naar de patiënt en niet te vergeten haar of zijn familieleden maakt hen behalve een verpleegkundige een halve psycholoog. Ook ik ben van de vele vragen, zij het met een groot begrip en respect voor de verpleging. Ik wilde ze zeker meehelpen en niet in de weg staan, maar ook het allerbeste voor mijn schoonmoeder.

Ik was verbaasd dat ze ondanks de hoge werkdruk de tijd namen om me een kop koffie te komen brengen, terwijl ik die best zelf kon halen, en bij me kwamen zitten om te praten over mijn onrust.

Tegelijkertijd is dat waarschijnlijk ook de zingeving van hun vak, wetende dat ze erg veel voor mensen betekenen. Wat zouden we zijn zonder hen?

Mijn schoonmoeder heeft het ondanks de zeer adequate en liefdevolle verpleging en verzorging niet gered. De emotie die ik bij de verpleegkundige zag na haar toch vrij onverwachte overlijden ontroerde me. Ze blijven mensen met gevoelens en empathie, die ze ook bij persoon met een respectabele leeftijd voelen.

En als hun dienst er weer op zit moeten ze dit ‘voorval’ loslaten om hun rugzak niet te zwaar te laten worden.

Mijn schoonmoeder die voor haar 88e verjaardag nog nooit in een ziekenhuis gelegen had, was dankbaar voor de fijne verpleging en sprak dat ook uit met een dank je wel na iedere handeling.

Samen bespraken we dat dit toch wel een van de zwaarste beroepen is die je je kunt voorstellen, op fysiek en emotioneel gebied.

Dit respect toon ik dan ook graag op deze manier. Een diepe buiging voor de verpleging!