Business

Benut jij jouw talent?

Sinds een aantal jaren hebben we een adviseur die over onze schouder meekijkt. Iemand die objectief en strategisch sturing en aanbevelingen geeft voor ons bedrijf en de toekomst daarvan.

Hoewel mijn man, met zijn overheersende feitelijke linker hersenhelft en ik met mijn overheersende creatieve en impulsieve puur op gevoel reagerende rechter hersenhelft volgens de statistieken het ideale ondernemerskoppel zijn, ligt dat toch iets anders als je ook privé elkaars partner bent.

Onze adviseur is totaal niet bekend in onze branche, maar dat juich ik juist toe. Over de grenzen van je eigen branche kijken kan je veel meer brengen mijn inziens. Ondernemen is ondernemen, verkopen is verkopen. Of het nu over een zak friet of een auto gaat.

Zelf blijf je vaak in een kringetje ronddraaien en roeien met de riemen die je hebt, een buitenstaander kan je de ogen openen en een richting opsturen waaraan je nog niet had gedacht. Door de drukte blijf je gewoon in de dagelijkse modus van hard werken, er is immers geen tijd over om het anders te doen.  

Je eigen overtuigingen beperken je vaak in je groei. Een aanname is dat het leven nu eenmaal loopt zoals het loopt, en je anticipeert daarop of je deint mee met de golven van de alledaagse beslommeringen. Wat kun je meer doen dan hard werken?

Voor je het weet ben je jaren verder en kijk je mijmerend terug waarom je geworden bent wie je bent, en waarom je doet wat je doet. En natuurlijk kijk je naar de toekomst.

Terugkijkend naar mezelf weet ik dat ik als kind van vijf, ik kan dat beeld zo nog oproepen, bij ons thuis in het schuurtje winkeltje speelde. Verkopen vond ik toen al geweldig. Tijdens mijn studie zat ik achter de kassa bij de Hema, en dat vond ik ook geweldig. Ik droomde ervan om dat voor mezelf te doen.

Maar weet je wat ik ging doen? Ik ging de zorg in. Vraag me niet waarom, maar het liep zo.

Ik heb eens een Enneagram ( een persoonlijkheidsmodel over bewust en onbewust gedrag) doorlopen waaruit ik als ‘winnaar’ naar voren kwam, maar ik heb me als ‘helper’ gedragen in mijn jeugd. Dit kan ik wel verklaren vanuit mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel als oudste meisje van het gezin, waarvan haar jongere broertje overleed toen ik vijf jaar oud was. Ik denk dat het daaruit voortgevloeid is.

Tot ik op mijn 24e ‘wakker’ werd en bedacht dat ik toch ondernemer wilde worden?  Maar hoe ging ik dat voor elkaar krijgen? Als ik kinderen zou hebben, die we graag wensten dan was de kans verkeken. Van één salaris kun je niet zomaar iets opzetten, en daarbij was een werkende moeder zijn ook nog eens best bijzonder in ons dorp. Maar ik wilde hoe dan ook, en zocht een mogelijkheid. Ik startte klein en droomde en visualiseerde groot. Ik liet het niet meer los, en de rest is historie. Ik werkte hard, en bleef dromen houden.  

Bijna dertig jaar later

Hard werken doe ik nog steeds, evenals dromen en visualiseren. Ik stop nooit met werken, want ondernemen zit nu eenmaal in mijn bloed, maar ik maak wel dankbaar gebruik van het  beste advies wat ik ooit kreeg van onze adviseur.

Wat was dat advies?

Bij het doorlichten van ons bedrijf werd ook mijn functioneren onder de loep genomen. Dat was eigenlijk heel veel, en ook nog eens van alles wat. Je kent dat waarschijnlijk wel. Van alles wat betekent ook vaak ‘alles half’. Hij vroeg me wat mijn talenten waren. Niet letterlijk, maar hij vroeg wat ik het liefste deed. Waar ik blij van wordt. Een slimme zet van hem.

Ik keek hem bijna verbijsterd aan. is dat belangrijk?

Ja, want dat is je passie. Als je dat doet wat je graag doet, dan ben je daar zeer waarschijnlijk ook goed in. En als je doet waar je goed in bent, dan wordt je daar succesvol in. Meer dan ‘alles half’.

Dit wil niet zeggen dat ik er een potje van had gemaakt, onze Medi Spa is bloeiend en redelijk zelfsturend geworden. Maar ik maakte het mezelf moeilijk door gewoon erg veel taken op me te nemen, taken die ook gedelegeerd konden worden, waardoor ik meer efficiënt kon werken.

Toen ik daar goed over nadacht zei ik dat ik niets liever doe dan grote lijnen uitzetten en dan weer verder gaan, dat ik graag inspireer en adviseer, met mijn neus naar de toekomst gericht kansen zien en benutten,  mijn creatieve ideeën uitwerken, mijn opgedane kennis en ervaring delen die ik opgebouwd heb in de loop der jaren en dit door te geven in de vorm van lezingen en opleidingen. Adviseren van gasten en bedrijfsvoering binnen onze Medi Spa.
Andere beauty ondernemers en schoonheidsspecialisten begeleiden vanuit mijn ervaring, de praktijk is toch de beste leerschool.  Daarnaast schrijf ik graag, zo graag dat er nog een boek gaat komen.  Alleen al van die gedachte wordt ik blij. Ondernemen in vrijheid, zo voelt dat voor mij. Maar dat kon nog niet, ik had te weinig tijd, er waren allerlei beperkende overtuigingen.

Ik kreeg de opdracht om de ruimte nemen om te gaan uitvoeren met dat waarin ik ‘goed ben’

En weet je wat er toen gebeurde? Het werd gecreëerd! Door mijzelf, met hulp van onze adviseur en uiteraard mijn man en ons super team. Ik kreeg groen licht en ging ervoor, en merkte dat werken aan mijn bedrijf meer opleverde dan in mijn bedrijf, mede door mijn vaste team waar we al jaren mee werken. En daar ontstond ons tweede bedrijf als importeur, waarin ik al mijn skills kon gaan inzetten. Want voor mij is een product wegzetten een ‘people business’.

Ik onderneem nog steeds vol passie, schrijf naar hartenlust, inspireer, verkoop, ik kan, nee ik moet creatief zijn. Ik leer en ontdek. Talent is overigens niet leeftijdgebonden, gelukkig. Ik ontdekte veel pas met het ouder worden, of door mijn persoonlijke groei. Het zorgt dat je actief blijft deelnemen aan het leven. Ik kom tijd te kort, het is even zoeken naar de balans, want ik werk harder dan ooit, maar het voelt niet zo. Ik veroordeel werken niet, maar zo vaak wordt er gezegd dat er meer is dan werken. Dat klopt.

Persoonlijke groei

De groei die ik ervaar, de ontdekkingsreis die ik onderga, echt weer uit mijn comfortzone komen (ik heb nu eenmaal uitdaging nodig)  en de waanzinnige ontmoetingen die ik wekelijks met andere mensen en bedrijven heb maken het fantastisch. Zeker heb ik zorgen, verlang ik naar een vrije dag of dat mijn hoofd even stilstaat. De adrenaline giert soms door mijn lijf.

Als importeur ontmoet ik nu huidspecialisten die ondernemen. Mijn eerste vraag is dan ook steevast, wat is jouw passie of talent? Een kleine groep noemt dan ondernemen, maar het gros kiest voor behandelen in de salon. Daar ligt hun hart.  Intussen runnen ze wel een onderneming met alles wat erbij komt kijken, vooral als ze alleen werken. En veruit de grootste groep werkt alleen als zelfstandige. Ze zijn met randzaken bezig waar ze een hekel aan hebben, en wat gebeurt er als je ergens een hekel aan hebt? Je raakt uit je eigen centrum en doet het half, en dat is zo jammer!

Doe waar je goed in bent, en realiseer je dat je daar ruimte voor krijgt én moet maken. Ondernemen is echt iets anders dan een perfecte huidspecialist zijn. ik geloof daarom ook in de kracht van samenwerken en krachten bundelen. Wat zouden we daar veel gelukkiger en succesvoller van worden. Er liggen zoveel kansen voor het oprapen.

Wat is jouw talent?

Te vaak zitten we niet op de juiste stoel, maar accepteren we maar dat het is wat het is. We vinden de status quo wel zo veilig. Hebben de energie niet om te veranderen. Zijn tevreden, of voelen onszelf slachtoffer van de situatie of omgeving.

Het grappige is dat onze adviseur zelf ook zomaar opeens afscheid nam van een topfunctie om zijn hart te gaan volgen. Tot op de dag van vandaag heeft hij hier geen spijt van gehad. Hij onderneemt in vrijheid, stuurt bedrijven aan en ziet de successen met korte lijnen. Onlangs schreef hij zijn inspirerende boek ‘Lekker Zakendoen’.

Weet jij wat jouw talent is?  Misschien ben je te bescheiden om het te benoemen. Misschien weet je het niet eens meer, omdat het ver naar achter verstopt is in je brein. Misschien zeg je geen talent te hebben, of hier geen behoefte aan te hebben. Maar iedereen heeft talent. Dat gevoel dat je met iets bezig bent en de tijd vergeet, waar je meer dan normaal in geïnteresseerd bent. Waar je een geluksgevoel bij ervaart en wat je zingeving geeft.

Zeg eens eerlijk, wat denk jij? Het kan je verder brengen en nog belangrijker,  het kan je leven heel veel meer inhoud geven en betekenisvol maken. En volgens mij maakt dat gelukkig.

Medio 2020 verzorg ik samen met mijn adviseur een Masterclass ‘Lekker zakendoen’, voor  Beauty specialisten.

Groet,

Annelies

Business

Ten koste van wie?

Al jaren is de beautybranche volop in beeld, zowel positief als negatief.

Positief omdat de branche niet meer weg te denken is uit onze maatschappij en een prominente rol heeft gekregen. Er is niets mis mee om jezelf goed te verzorgen, daar zijn we ons van bewust.

Negatief omdat heel veel personen dan dollartekens in hun ogen gaan zien en denken een graantje mee te pikken om snel geld te maken. Tel daarbij op dat het een vrij beroep is wat iedereen mag uitvoeren en het hek is van de dam. Het imago wordt geschaad, want hoe herkent de consument de echte Professional?  

Ongeschoolde, niet capabele personen gaan behandelingen geven waar veel ellende door ontstaat. In een achterkamer, met apparatuur van Ali Express of van een leverancier die allang blij is dat hij er weer een verkocht heeft. En zo stapelen de problemen op, waar uiteindelijk de consument de dupe van wordt.

Heel jammer is ook dat de gehele beautybranche hier nadeel van ondervindt. Medici, Overheid en Media duiken hierin, wat logisch is. de veiligheid van de consument moet te allen tijde voorop staan.

Te vaak worden consumenten om de tuin geleid, of verleid met mooie praatjes en beloftes. Met reclames en statements worden ze over de streep getrokken en trappen zo met open ogen in de val van beloftes die niet waargemaakt (kunnen) worden.

Het is mens eigen om het eigen voordeel te omarmen.  En als de slimme marketing dan net in weet te spelen op jouw zwakke plek dan zwicht je daarvoor. Want als het zo gemakkelijk kan, waarom dan niet? De prijs maakt het dan nog extra aantrekkelijk en de drempel is overwonnen. Als het er zo aantrekkelijk uitziet, dan kun je dat toch niet negeren?  De korte termijn beloning is in dat geval wat telt.

Toen er plotsklaps een keten van ontharingsklinieken uit de grond gestampt werd, moesten wij praten als Brugman om de consument te overtuigen dat we met zeer professionele (en kostbare) apparatuur, gekwalificeerd en zeer ervaren personeel werken én een ongekende service bieden. Gelukkig bleef een groep het vertrouwen in ons houden en bleef,  maar een even grote groep koos eieren voor haar geld. Het resultaat laat zich raden, ze kwamen bedrogen uit. Met alle gevolgen van dien. Gedesillusioneerd komt deze consument alsnog naar ons toe. Bovenstaande bedrijven zijn dan al met de horizon vertrokken of hartstikke failliet verklaard.  

Het lijkt echter te mooi om waar te zijn, en helaas is dat ook meestal het geval.

De dupe

Wie is er de dupe? Allereerst de consument. Hoe kan die als leek weten dat hij of zij niet eerlijk bejegend wordt? Maar niet de consument alleen, er worden zo namelijk veel bedrijven of producten over één kam geschoren waarbij het vertrouwen wordt geschonden.

Radar

De Medici hebben een mening over behandelingen die risico’s met zich meebrengen. Dat is goed. Het beeld wat ze schetsen is echter niet reëel ten opzichte van veel wel professionele bedrijven. Daarnaast zijn er tal van behandelingen waar wij zelfs beter in zijn of meer kennis van hebben en die dus eigenlijk bij ons thuis horen.  Maar ook daar komt geld en eigenbelang weer om de hoek kijken.

Om hun woorden kracht bij te zetten, lieten ze in het programma Radar enkele vage schoonheidspraktijken in beeld zien, maar verzuimden om onze branche een kans te geven hier een kanttekening bij te plaatsen. Slecht van het programma Radar en zeker niet objectief en professioneel.  Hoeveel artsen maken niet dankbaar gebruik van de schoonheidsspecialist?

Klik op deze link voor de reactie van de ANBOS, branche voor schoonheidsverzorging.

Dan heb ik het nog niet over wat er bij de (cosmetische) artsen niet goed gaat, maar dat terzijde. Dat kan in de doofpot. Gelukkig komen ook hier meer richtlijnen in. Het is immers zo dat de beste leerschool nog altijd de ervaring in de praktijk is, dus als je heel veel van hetzelfde doet dan wordt je daar vast en zeker een kei in. Niet als je dit als huisarts of tandarts erbij doet.

De overheid wil de schade beperken, en wil de schoonheidsspecialiste degraderen tot het smeren van een crème. Ook hier wordt niet objectief gekeken. Is het niet het vrije beroep wat zoveel problemen met zich mee heeft gebracht? Daar hebben wij niet voor gekozen.

De media maakt de consument gek van verlangen naar het maakbare. De overdreven opgespoten lippen en billen. Ze willen zich identificeren met hun voorbeeld, en worden alleen maar ongelukkiger. Hun zelfbeeld wordt alleen maar slechter en mooier worden ze er niet van. Het staat steeds verder van onze natuur af.

Het gevolg

De consument is wantrouwig en onzeker geworden. Ze worden voor de gek gehouden door de hele industrie. De voedingsindustrie heeft hen ziek gemaakt, de farmacie heeft hen aan het lijntje gehouden en de beautyindustrie heeft hen bedonderd of verminkt.

Transparantie en vertrouwen zijn het enige waarmee we de consument kunnen (terug)winnen.Met kennis, authenticiteit en waarheid. Een bedrijf met een gezicht en een verhaal.

En dat juich ik van harte toe.

Laten we weer teruggaan naar de natuurlijke wereld. Daar waar we onze grenzen kennen, maar zeker ook een grote toegevoegde waarde zijn voor de consument in het verbeteren van de huid. Laten we eindelijk eens begrip krijgen voor elkaars talenten en gaan samenwerken.

We hebben allemaal onze eigen skills, jazeker, ook de professionele schoonheidsspecialist.

We hebben elkaar nodig, heel hard nodig. We kunnen elkaar versterken, om de consument eerlijk en oprecht te helpen.

Mijn advies

In tegenstelling tot het kopen van kleding waarmee je, behalve een miskoop, hiervan geen directe schade ondervindt, is dat wat je met je huid en lichaam doet een ander verhaal.

Het is mijn vak, mijn onderneming, mijn branche waarvoor ik spreek. Maar dan wel in alle oprechtheid en vanuit mijn hart.

Eerlijke prijzen voor eerlijke behandelingen. Niet meer en niet minder. Als iets heel goedkoop is, dan kun je er vraagtekens bij zetten, evenals bij een hele hoge prijs. Of je moet bereid zijn om voor een niche te betalen, daar oordeel ik niet over.  

Aan de professional

Weg van de medische stoel is mijn advies, die is niet voor ons bestemd. Ga liever samenwerken met een arts of huidtherapeut. Als je je vak wilt uitoefenen, doe het dan bekwaam en bewust. Ga scholing volgen en durf te investeren. Als je ondernemer wilt zijn, denk dan ook aan de lange termijn. Geld moet een gevolg zijn en geen drijfveer. Er ligt een grote markt voor de consument die behoefte heeft aan een pure aanpak en veel persoonlijke aandacht. En daar is niemand zo goed in als de goed geschoolde beauty professional.

Aan de consument

Laat je voorlichten en je verstand en gevoel spreken. Vraag referenties.

Houd je ogen en oren goed open en neem niet alles klakkeloos aan. Als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook.

Aan Radar

Als ik de visie  “Radar kijkt niet alleen naar de problemen, maar ook naar de oplossing’ lees, dan verbaast me dit ten zeerste.  Hier is niet in oplossingen gedacht, dit ging ten koste van de gehele beautybranche die in een slecht daglicht geplaatst werd, wat ze zeker niet verdienen. Maar gelukkig weten vele consumenten beter.

Maatschappij

Een diepe buiging voor de verpleging

De afgelopen weken heb ik veel tijd in het ziekenhuis vertoefd, een plek waar je liever niet hoopt te zijn. Behalve de geboorte van een baby is het meestal geen blijde gebeurtenis waarom je er belandt.

In mijn geval was ik er voor, wat ik toen niet wist, de laatste weken van het leven van mijn schoonmoeder.

Natuurlijk wist ik dat de verpleging hard moet werken, en dat ze onderbetaald werden of worden. Wat mij betreft verdienen ze zeker meer, maar mijn respect is nog meer gestegen.

Ze moeten constant schakelen, zich aanpassen en improviseren. Zich inleven in de patiënt en daarop anticiperen, steeds de beste keuze maken tussen herstel en kwaliteit.

Ze moeten meer hollen dan dat ze kunnen stilstaan en soms het onmogelijke mogelijk maken. De ongeregelde werktijden doen daar nog een schepje bovenop. Dan heb ik de nascholing nog buiten beschouwing gelaten.  

Ik heb het nu van dichtbij meegemaakt, heb hen gadegeslagen, vele gesprekken met ze gevoerd en ben ervan onder de indruk.

De arts heeft het druk, maar de verpleegkundige moet het complete verhaal rondbreien. Zonder excuus constant aanpassen aan de situatie. Tijd of geen tijd.  

Aan alle kanten wordt er aan ze getrokken.

De mobiel tussen de oren en de schouder geklemd, onderwijl een infuus vervangend. De bel van de patiënt die voor de zoveelste maal verschoond moet worden. De zware handelingen van tillen en verleggen. Het inlezen in de gegevens nadat je uit je bed gebeld wordt en de draad moet oppakken waarvan je het begin niet kent.

Door de doorlopende bezoekmogelijkheden die zijn ingesleten, worden ze de hele dag omringd of verstoord door familieleden die aandacht opeisen en die niet altijd even vriendelijk of begripvol zijn. Het is meer een hotel dan een ziekenhuis, waar ‘bijna alles kan’ om het de patiënt en haar naasten zo aangenaam mogelijk te maken.

Wat me het meeste raakte was de empathie van de verpleging en hoe ze met emotie omgingen.

Want hoe je het ook went of keert, we blijven allemaal mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk empathisch zijn, anders zouden ze dit vak niet kunnen uitoefenen.

Maar wat denk je van thuiskomen na een avonddienst met veel calamiteiten, na een medische handeling die niet goed ging of iemand die overlijdt en dat dan naast je neer moeten leggen? Of dat je keihard door moet zetten terwijl je ziet dat de patiënt pijn heeft? Niet te doen zou je zeggen, maar ze moeten en kunnen het. 

Al doen ze het beroepshalve, het blijven ook allemaal mensen, waarbij bepaalde personen of situaties hen meer zullen aangrijpen. Ook al leren ze dat natuurlijk gedurende de jaren naast zich neerleggen voor zover dat mogelijk is.  

De lieve en begripvolle aandacht en het luisterend oor naar de patiënt en niet te vergeten haar of zijn familieleden maakt hen behalve een verpleegkundige een halve psycholoog. Ook ik ben van de vele vragen, zij het met een groot begrip en respect voor de verpleging. Ik wilde ze zeker meehelpen en niet in de weg staan, maar ook het allerbeste voor mijn schoonmoeder.

Ik was verbaasd dat ze ondanks de hoge werkdruk de tijd namen om me een kop koffie te komen brengen, terwijl ik die best zelf kon halen, en bij me kwamen zitten om te praten over mijn onrust.

Tegelijkertijd is dat waarschijnlijk ook de zingeving van hun vak, wetende dat ze erg veel voor mensen betekenen. Wat zouden we zijn zonder hen?

Mijn schoonmoeder heeft het ondanks de zeer adequate en liefdevolle verpleging en verzorging niet gered. De emotie die ik bij de verpleegkundige zag na haar toch vrij onverwachte overlijden ontroerde me. Ze blijven mensen met gevoelens en empathie, die ze ook bij persoon met een respectabele leeftijd voelen.

En als hun dienst er weer op zit moeten ze dit ‘voorval’ loslaten om hun rugzak niet te zwaar te laten worden.

Mijn schoonmoeder die voor haar 88e verjaardag nog nooit in een ziekenhuis gelegen had, was dankbaar voor de fijne verpleging en sprak dat ook uit met een dank je wel na iedere handeling.

Samen bespraken we dat dit toch wel een van de zwaarste beroepen is die je je kunt voorstellen, op fysiek en emotioneel gebied.

Dit respect toon ik dan ook graag op deze manier. Een diepe buiging voor de verpleging!

Gastblogs

Als een warme jas

Op 04 december 2019 heb ik weer een afspraak bij Medi Spa Annelies in Vorstenbosch. Deze gang maak ik eens per jaar, al jaren lang, maar nooit alleen. Ed ging altijd mee. We maakten er een uitje van en gingen na afloop ergens een lunch pakken. Ed vond het ook leuk om in de Medi Spa te zijn. Hij genoot van de gesprekken en voelde zich daar erg op zijn gemak. Dit jaar echter moet ik alleen. Mijn lieve Ed is op 13 januari 2019 overleden.

Ik slaap slecht en sta geradbraakt op. Keurig op tijd stap ik in de auto, stel de Tomtom in en ga op weg. Het is erg druk op de weg en daar wordt mijn hoofdpijn niet beter van. Ik ben erg onrustig zonder te weten waar dat vandaan komt. Ergens halverwege stromen de tranen over mijn wangen en is mijn zicht wazig. Mijn verbazing is groot. Waar komt dit zo plotseling vandaan? Ik concentreer me om goed op de weg te blijven. Naarmate ik dichter bij Annelies kom worden mijn tranen heftiger en raak ik behoorlijk overstuur. Ik ben vroeg, parkeer  mijn auto op de parkeerplaats en blijf nog een tijdje heftig snikkend in de auto zitten. Waarom, zo vraag ik mij af, ga ik niet naar binnen? Schaam ik me voor mijn tranen? Ik weet dat ik daar troost zal vinden en tot rust kom.  Inmiddels is bij mij het kwartje gevallen en weet ik waarom ik huil!

Door het leuke contact en de vertrouwdheid van de Spa voel ik het gemis van Ed heel erg.  Hij sprak altijd met iedereen hier en zat vol verhalen. Hij genoot er van. Nu  begrijp ik ook mijn onrust. Ik wist heel diep vanbinnen dat dit zou gebeuren en zag er tegen op. Dit was ons gezamenlijke terrein. Ik vat moed en ga naar binnen waar Annelies me welkom heet. Ik heb het niet meer en schiet naar het toilet. Als ik terug kom staat mijn kopje koffie al klaar. Ik ga zitten, schiet weer vol en dan ziet Annelies mijn ontreddering. Ze komt naar me toe en slaat haar arm om me heen. Met horten en stoten vertel ik dat Ed overleden is en dat dit de eerste keer is dat ik alleen kom. Dat dit een plaats was waar we altijd samen heen gingen. Dat ik Ed nu vreselijk mis. Ze troost me en we praten. Dit doet me goed en ik wordt langzaamaan rustiger. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen dit verdriet te uiten. Als dat niet was gebeurd had ik  er nog lang mee gelopen. Ook tijdens de behandeling krijg ik de gelegenheid  te praten. Het lucht me op. Dankjewel Annelies. Je bent een mooi mens en hebt een groot invoelingsvermogen.

Ooij 4 december 2019 Ria van Rossum-Hoenselaar